Maydanozgiller ailesindendir. Diğer isimleri Diş hilal, Kılır,  diş otu, Hıltan, Mısır anasonotu da denir.

30 ile 100 cm (santim) uzunluğunda, bir veya iki senelik, parçalı yapraklı, otsu bir bitki türüdür. Yol ve tarla kenarlarında kendiliğinden yetişir. Dal uçlarında Temmuz ve Eylül aylarında açan beyaz çiçekleri şemsiyeye benzeyen görünümü vardır.

Meyveleri 2 mm boylarında, esmer, sivri, yumurtamsı, genellikle iki parçaya ayrılmış tane şeklin de görünür.Güçlü bir kokusu ve acımsı bir tadı bulunmaktadır. Çiçek ve meyve sapları kimi Doğu ülkelerinde kürdan olarak kullanılır.Özelliğinde sabit yağ, reçine ile visnagin ve kellin gibi kromon türevleri bulunur. Diş otu tohumlarının böbrek ve idrar yolları taşlarını düşürücü, kalp damarlarını gevşetici, idrar artırıcı, öksürük kesici, kurt düşürücü, spazm çözücü etkileri vardır. Bunun için 1 litre (5 bardak) suya 50-100 gram tohum konup kaynatılır, ya da kaynar su bunun üzerine dökülüp demlenir, elde edilen sıvıdan günde 2-3 kez birer bardak içilir.

Dikkat, yan etkilerinden dolayı kalp damarları için kullanımında hekim kontrolü gerekir.
Bitkinin meyveleri de kurt düşürücüdür.

{Salicorrıia, “tuz boynuzu” veya “tuzlu boynuz” demek anlamına gelen.Arapça salcoran sözünden gelir ki, bitkinin biçimiyle yapısına bir göndermedir bu: Bitkinin görünüşü boynuz boynuzdur; özelliginde bolca tuz bulunur.

10 ila 40 cm (santim)uzayabilen, sürünücü veya dik duruşlu, bir ya da çok senelik, otsu ve yarı çalımsı bir bitki türüdür. Etli yarı saydam gövdesinin ucunda çiçeklenme döneminde kırmızımsı lekeler meydana gelir. Yaprakları karşılıklı ve pulludur; sarı, mor ve kırmızı ya da koyu mor renkli olur ; etli sulu, kalın ve yumuşak dokuludur (sukulent). Nisan ve Eylül aylarında yaprakların altından üçlü gruplar halinde küçük yeşil çiçekler oluşarak açar.

Tuzlu bataklıklarda ve deniz kıyılarındayayıldıgı gözlemlenir. Türkiye’de Doğu Anadolu dışında pek çok yerde görülür. Sonbaharda ortaya çıkar,  ilkbaharda yaprak vermeye başlar.

Ülkemizde İzmir, İstanbul ve Ege kıyısındaki kasaba pazar­larında satılarak ticareti yapılır. Buralarda çeşitli meyhane ve lokantalarda meze olarak bulundurularak kullanılır. İlk deniz börül­cesini Bursalı şair yazar arkadaş arla Bodrum,Gümüşlük’te yemiştik!

Bir zamanlar deniz börülcesi yakılır ve külleri sabun ile cam yapımında kullanılırdı. Camın ve sabunun yapımında kullanılan madde deniz börülcesinden elde edilirdi. (14. yy’da) camcılar atölyelerini deniz börülcesinin yetiştiği yerlerin kenarlarına taşımışlardı. Taze deniz börülcesinin genç ve etli sapları Mayıs ve Haziran aylarında toplanır, çiğ olarak, üzerine sirke dökülerek yalnız veya diğer bitkilerle birlikte salata yapılarakta tüketilir.

Daha geç toplanırsa birkaç dakika kaynar suda tutup aşırı tuzu azaltmak lazım. Deniz börülcesi bu durumda ıspanak ya da taze fasulye gibi sarımsakla maydanozla, tavada pişirilir. İçkilere veya kırmızı beyaz ete, eşlik eder. Patatesli çorbası; salatalık veya kapariye benzer turşusuda yapılır.Balığa,soğuk etlere, içkilere eşlik eder. Mayonezle, hardalla ve sirkeyle zenginleştirilir. Tipik bir deniz kıyısı bitkisidir, tuzlu toprakları çok sever, iyot lezzetiyle salataları süsler lezzet verir, zenginleştirir, sağlığımız için gerekli mineral tuzları büyük oranda sağlar.

Tazeyken çok gevrek ve sulu, kartlaşınca odunsulaşır, iyice acılaşır. Bileşiminde iyot, fosfor, kalsiyum, silisyum, manganez mineralleri ve A, C, D vitaminleri bulunur. çinko, eritici, İdrar söktürücü, temizleyici, güçlendirici ve iştah açıcı özellikler içermektedir.

Domates

150 cm’ye kadar boylanabilen, dik ya da sarılıcı, bir yıllık, otsu bir bitkidir. Gövdesi ve dalları az çok tüylüdür, ince keskin bir kokusu vardır. İlkbahar-yaz aylarında küçük sarı çiçekler açar. Çiçekler solup dökülünce yerlerinden cinsine göre 2-10 cm çapında domates meyveleri çıkar. Başlangıçta yeşil olan meyveler olgunlaştıkça sararıp kızarır ve tam olgun halindeyken genellikle kırmızıdır.

Anavatanı Meksika ve Peru olan domates uzun yıllar zehirli sanılarak yenmemiştir. Yasaklı dönemi 1500′lü yıllarda sona ermiş, pişirilerek usul usul yenmeye başlanmış; 1700′li yıllarda ilk kez Fiorentinalı bir aşçı onu çiğ olarak salatalarda kullanmış ve günümüzün bu vazgeçilmez sebzesine ancak böyle gün doğmuştur.

Dünyada en çok domates üreten ülkeler ABD, Rusya, italya, Çin, Türkiye ve İspanya’dır. Türkiye’nin bütün bölgelerinde domates yetiştirilir; ama Akdeniz, Ege ve Marmara bölgeleri ön sıralarda yer alır.
Türkiye’de üretilen domatesin % 70′i sofralıktır, yaklaşık % 30′u ise sanayide değerlendirilir. Sanayi tipi domates en çok Karacabey, Mustafakemalpaşa, Susurluk ve Manyas’ta yetiştirilir.

Sanayi tipi domatesten öncelikle salça, ketçap, sos, domates suyu, domates konservesi elde edilir; bunların dışında püre, turşu, reçel yapılır.
Domateste protein, A, C, E ve B grubu vitaminler, potasyum, kalsiyum, fosfor ve sodyum, demir, selenyum gibi mineraller bulunur.

Çiğ ve pişmiş olarak yenildiğinde; kansere, romatizmaya, böbrek ve mesane taşlarına, yaşlanmaya karşı bir panzehir yerine geçer. Karaciğerin, dalağın, kan dolaşımın, sindirimin dengelenmesi, gözlerin korunması, kanın zararlı maddelerden arındırılması da, yüzyıllar önce zehirli sanılan domatesin marifetleri arasındadır…

Bilim adamlarına göre kansere karşı en etkili sebzelerden biri domatestir. Prof. Dr. Erkan Topuz, domatesin sağlık için yararlı etkileriyle ilgili olarak şöyle demektedir: “Domatesin içinde bulunan likopen ve selenyum genellikle prostat kanserinde, meme kanserinde, kolon kanserinde, mide kanserinde etkilidir ve bunlar ispat edilmiştir. Bunun dışında sayabileceğimiz pek çok kanser türünde domatesin etkisi fazladır.

Biz hastalarımıza günde 4-5 tane domates yemesini tavsiye ederiz veyahut likopeni dışardan hap olarak da alabilirler.”
Ayrıca, dikkatli ve az kullanmak şartıyla, domates bitkisinin yapraklarının kaynatılıp içilmesi de kanı temizler.