Karanfilgiller ailesindendir. Diğer isimleri Kız hanım ,Kır karanfili, (G.antep).20 ile 50 cm (santim)uzunluğunda, dik, çalımsı, çok senelik, yeşil gövdeli, otsu bir bitki türüdür.

Tabanda rozet ,parlak yeşil yapraklar; gövdede dikdörtgensi mızraksıdır. Erken ilkbahar ve yaz aylarında; mor, pembe, kırmızı, beyaz veya çift renkli, 2 cm (santim) çapında

dal uçlarında, birçok çiçek, bir arada bir baş meydana getirerek açar. Hafif kokuludur ve kesme çiçekçilik için yetiştirilir.

Anayurdu Türkiye, Rusya ve Doğu Avrupa’dır. Trakya’da yabani olarak yetişirken, bahçelerde de süs bitkisi olarak büyütülür. Özelliginde yağ ,uçucu ve sabit ,tanen barındırır.

Kurutulmuş çiçeklerin 50 gramının üzerine 1 litre (5 bardak) kaynar su eklenerek, 10 ile 15 dakika bekletildikten sonra süzülüp günde 2 ile 3 kez birer bardak içilirse,terletici, yatıştırıcı,  idrar artırıcı, kalbi güçlendirici etkisi vardır.

Ortaçağ’da (5-15. yy) merhem olarak göz kapakları hastalıklarının tedavilerinde kullanılan bitki, Osmanlı kadınlarınca  da yüze allık vermesi için ya da pudra olarak kullanmışlardır. Bunun için bitki ateşte yakılır, külleri yanaklara sürülür, böylece cilt kırmızı ve gergin ve bir görünüşe sahip olur.

Hünnap, anayurdu Çin’de 4 bin senedir yetiştirilir. Ülkemizde Marmara, Akdeniz ve Ege bölgelerinde yetiştirilir.Olgun meyvenin özelliğinde tanen, pektin, şeker,C vitamini, ham meyvede iyotlu bileşikler, yapraklarında uyuşturucu maddeler ve alkaloitler içermektedir.Hünnabın öksürük kesici, kabızlık giderici kan temizleyici balgam söktürücü, yumuşatıcı etkileri vardır.Bunun için 100 gram kurutulmuş meyve 1 litre (5 bardak) suda kaynatılır ve günde 2 bardak tüketilir.

Meyvenin çiğ yenmesi de benzer özellikler gösterir.Dalların kabukları ve yapraklar ise sindirim kolaylaştırıcı.

Evliya Çelebi Karabiga’ da çok hünnap yetiştiği ve buralıların çok hünnap tüketip, suyunu içtikleri için boğmacaya ve diğer boğaz hastalıklarına yakalanmadıklarını yazar.

Ünlü islam hekimi Razi (854-932) de tansiyona karşı hünnap yemeyi önerir.

Ağacın ilkbaharda kabukları ve dalları toplanır, gölgede fermantasyon için bırakılır; kışın damıtılarak huş ağacı katranı yapılır. Bu katran egzamaya ve alerjik cilt hastalıklara iyi gelir, sedef hastalığına karşı da uygulanır.

Özelliğinde uçucu yağ, reçine, betulalbik asit, tanen gibi maddeler barındırır.

Temmuz ve Eylül aylarında ise yaprağı toplanır, gölgede kurutularak, demlenerek günde 2 ile 3 fincan tüketilir, romatizma ağrılarını dindirici,  idrar artırıcı, mikrop öldürücü, kan temizleyici etkileri vardır. Şişmanlığa, yaraya karşı kullanılır,  romatizmaya, ödeme,  kolesterole, üreye, saçları güçlendirir.

Ayrıca taze yaprakların sıkılıp suyla karıştırılmasıyla meydana getirilen sıvıyla gargara yapılırsa ağız ve boğaz iltihaplanı iyileştirmede büyük özelligi vardır

30 metre uzayabilen ve kışın yapraklarını dökmeyen bir ağaçtır. Ağacın gövdesi, yaşlanıp düşen yaprakların sap kalıntılarıyla çevrilidir. Kuzey Afrika’da meyvesi için bolca yetiştirilir. Türkiye’de Batı ve Güney Anadolu’da süs bitkisi olarak da yetiştirilir. Sıcak mevsim yeterli olamadığı için ülkemizdeki bu tür bitkilerin meyveleri olgunlaşmaz.

Hurma ağacından elde edilen özüt içecek olarak kullanılır veya mayalandırılarak sirke ve sert içki yapımında kullanılır. Ağacın yumuşak tepe tomurcukları salata yapılarak tüketilir.

Yapraklarından hasır ve ev yapılır, sepet, çadır kurulabilir, gölgesinde bakla ve kına benzeri bitki türlerinde yetiştirilir.

Ama hurmanın asıl değeri oluşan meyveleridir. Bir salkımından 8 kg’a kadar ürün alınabilir. Hurma meyvesi şeker bakımından çok zengindir. Bunun dışında kalsiyum, potasyum, magnezyum, sodyum, fosfor, demir gibi mineraller, A ve B grubu vitaminler barındırır.

Güçlendirici, göğüs yumuşatıcı ve cinsel gücü artırıcı, etkileri de mevcuttur. 100 gram hurma 1 litre (5 bardak) suda kaynatılarak içilirse göğüs yumuşatıcı etkisi vardır.

Meyve içerdiği liften ötürüde kabızlık giderici etkisi de bulunur.

Bir metre uzunluğunda, küçük tüylerle kaplı, kırışık gövdeli,  içi boş, dik ve dallara ayrılan, çok senelik, otsu bir bitki türüdür. Eğrelti otununkileri andıran, uzun (40 ile 45 cm) parçalı yapraklarının altları ince tüylerle kaplıdır, hâkim rengi sarımsı ve yeşildir. Etli, kahverengi kökü vardır,  kalın, arıların sevdiği, beyaz çiçekler açar,  ilkbahar sonlarına doğru, küçük, bunlar şemsiyeyi andıran şekiller oluşturur.

Bitkinin tarla ve bahçelerde yetiştirilmesi mümkündür. Sonbaharda tohumları serpilir, ilkbaharda hafif gölgeli ve güneşli, humusça zengin alanlara 60′ar cm (santim) aralıklarla serpilir. Taze yapraklar gerektikçe koparılıp tüketilir. Tohumlar yeşilken kurutulmak ya da turşu yapılmak üzere toplanabilir. Kökleri sonbaharda topraktan sökülür.

Olgunlaştığında koyu kahve­rengi rengini alır, 19 mm uzunluk ve 3-4 mm çapında tohumları yeşilken tüketilir, fındığa benzeyen bir tadı vardır. Bunlar salatalara, çöreklere,  dondurmaya, yemeklere de konulur. Yapraklar da aynı şekilde çorbalara, salatalara, çeşitli yemeklere lezzet ve koku ve vermesi için kullanılır. Etli kalın kök de gerek kıyılıp rendelenerek salatalara ilave yapılır, gerekse sebze olarak pişirilir. Konyak veya  şaraba da kullanılır.

Horozgözü bitkisi genel olarak uyarıcı ve güçlendirici kabul edilir, sindirim kolaylaştırıcı etkisi de bulunmaktadır.

20 ile 60 cm (santim) uzunluğunda, bir senelik,  dört köşe kesitli ve kıllı tüylü gövdeli, otsu bir bitki türüdür. Tüylü, saplı ve tırtıllı kenarlı yaprakları karşılıklı dizilmişlerdir. Kırmızı,Pembe ya da beyaz renkli, çansı veya borumsu çiçekleri bulunur. Ters yumurtamsı meyvesi biraz yassı ve yüzeyi püsküllüdür.

Kuzey Amerika’ ,Avrupa, Asya’da yaygınlıkla vardır. İsviçre’de Yeni Taş Devrinden kalan kalıntılarına ulaşılmıştır. Ülkemizin hemen her yerinde, hatta tarlalarda istenmeyen ot olarak kendiliğinden biter.

Bir erken ilkbahar bitkisidir. Sonbaharda bittiği de gözlenir. Güneşli, Azotlu, yarı güneşli toprakları sever.

Dikkat, zehirli bir bitki türüdür. Kendisini ya da tohumunu yiyen hayvanlara büyük ölçüde zarar verir. Buna rağmen halk hekimliğinde belli dozlarda kullanılmalıdır. Temmuz ve Ağustos aylarında bitki çiçeklenirken yapraklı olan dallar toplanıp gölgede havadar bir yerde veya 40 derecelik fırında kurutulur.

Özelliğinde saponinler, yağlı maddeler, acı madde, reçine, eterikyağ, mum, silisyum asidi ve sepi maddeleri içerir.

Balgam söktürücüdür ishale ,öksürüğe, bronşite karşı etkilidir.

Dalak hastalığına, kansızlığa (anemi) akciğer rahatsızlıklarına  karşı da kullanılır.

Bunun için 2 çorba kaşığı bitki yarım litre (2.5 bardak) suda  az  kaynatılıp süzüldükten sonra günde üç kez yemeklerden önce birer çay bardağı teketilir.

30 ile 60 cm (santim)uzunlugunda, çok senelik, çalı görünüşünde, otsu bir bitki türüdür. Sarımsı çiçeği bulunur. Türkistan steplerinde biter.

Bitkinin çiçekleri kapsüller henüz açılmamışken toplanır. Kullanılan taneler 2 ile 4 mm boyunda, 1 ile 1.5 mm çapında, esmer sarı veya esmer yeşildir. (10 gram) horasani tohumununa 1 litre (5 bardak) kaynar su konularak, 10 ile 15 dakika bekletilip demlendikten sonra günde üç kez olmak üzere birer bardak tüketilir ve buna üç gün devam edilir.

Bitkinin yapraklı ve çiçekli dallarının özelliginde uçucu yağ, artabsin flavon türevleri ile absintin gibi acı maddeler ve reçine barındırır.

Bağırsak kurtlara karşı ,solucanlarada etkilidir. Bağırsak gazlarını giderir, kan dolaşımını artırarak İştah açıcıdır, vücuda zindelik verir, sindirimi kolaylaştırır. Cinsel gücü artırıcı ve dökülmüş saçları çıkarıcı tadavisi olduğu dasöylenmektedir. (50′li yaşlarımda saçlarım hâlâ bir orman gibi olduğu için kişisel olarak ben deneme fırsatım olmadı.)

Taneler un haline getirilip hap olarak da alına bilir. Horasanın tadı acı olduğu için özellikle çocukların içmesi için bal katılır. 30 gram bala 3 gram horasani konup iyice karıştırılır, üç gün kahvaltıdan sonra birer çay kaşığı yenir. Büyükler için bu doz üç katı olarak tüketilir.

Modern tıbbın kabul ettiği bir bitki türüdür; ancak hekim kontrolü olmadan kullanımı sakıncalı olabilir.

Tropikal bölgelerde 10 ile 13, Türkiye’de 1 ile 4 metreuzunlugunda, elsi yapraklı, parçalı, bir ya da çok senelik, çalı görünüşlü, otsu bir bitki çeşitidir. Bahçelerde süs bitkisi olarak da yetiştirilen hintyağı bitkisinin gövdesi kahverengi ve kızıldır. ilkbaharda açmaya başlayan eflatun, pembe, beyaz renkte çiçekleri, salkımlar halinde sürgün uçlarında bulunur ve kandile benzer. Tohum ve meyveler oluştugunda ters bir üzüm salkımını benzer. 2 ile 3 cm (santim) görünümde kene tipindedir, dış kabuğu ise dikenlidir.

Özelliginde ricinin alkaloiti, asit,  ricinoleik yağ ve E vitamini vardır. Tohumlar, sonbaharda dikenli dış kabuk kurumaya başladığında toplanır ve dikkat(zehirlidir)

2 ile 3 adet tohum bir çocuğun, 10 ile 20 adet tohumsa yetişkinin ölümesine yol açar. Zehri kabuğunda olan bu tohumlardan yağ elde edilir. Sıkılarak veya bir çözücü yardımıyla elde edilen yağ sanayide ve eczacılıkta yer alır. Renksiz veya çok soluk sarı, koyu, hafif kokuludur. Hint yağının kabızlık giderici ,yumuşatıcı özelliği tarihin çok eski çağlarından bu bugüne bilinir. Eski Mısır’da İÖ 1500′lerde, Hinttıbbında İÖ 620 ile 650′lü yıllarda adı geçer. Kabızlığa, eklem yangısı),  artrite ,bağırsak parazitlerine karşı kullanılır. Tadı güzel değildir. Bu yüzden limon, kahve, portakal suyu veya bira gibi içeceklere karıştırılarakteketilir. Yumuşatıcı olarak 2 ile 10 gram; güçlü bir ishal kesici oldugu için 30 ile 40, en yüksek miktar olaraksa 50 ile 60 gram alınarak uyuglana bilir. Bu durum bağırsak röntgeni gibi radyolojik incelemelerde gündeme gelir. Etkisini 5 saat sonra gösterir. Çocuklarda yaş başına 2 gram verilir.

Saçları ve kirpikleri güçlendirmek için dışardan yugulana bilir. Saçları güçlendirmek için 30 gr hintyağı, aynı miktar kına ve 1 kg bergamot özü karıştırılarak saç diplerine sürülerek yedirilir.

Himalayalar’ın yüksek yerlerinde, Hindistan’da Nepal’de, , Bhutan’da yetişen kazık köksaplı, çok senelik,  otsu bir bitki türüdür.

Klasik Hint tıbbı Ayurveda’nın önde gelen eczalarındandır. Kökünü temin edebilirsiniz.

Bileşiminde yağ, yağın içinde de kumarin ,valeriyanol da vardır.

Eski çağların kutsal bilinen yağlarındandır. Baharlı ve miskli bir koku verir. Yeni Ahit’te ve başka pek çok dini metinde ismi geçer. Belleği güçlendirdiği,  entelektüel kapasiteyi geliştirdiği, iç huzuru heyecanı dengelediği  kabul edilir. Günlük gerilimleri, uykusuzluğu,  sıkıntıyı, baş ağrılarınada iyi gelir.

Sarılığa, kalp çarpıntısına, beslenme bozukluğuna,  böbrek taşlarına, solunum rahatsızlıklarına karşı da uygulanmıştır.

Toz ya da demlenerek tüketilir.

Ancak günümüzde daha çok saç çıkarmak için başa sürülerek de kullanılır.

Meyve aşırı ekşi ve acı bir tadı oldugu için yenmez. Mutfakta koku ve lezzet verici olarak kullanılan asıl kısım meyvenin dış kabuğudur. Yapraklar da aynı şekilde kullanılır. Bunlar Malezya, Vietnam,  Tayland, Kamboçya mutfaklarında yer vermişlerdir.

Yapraklar kurutulunca aromasının büyük bir bölümünü yitirdiği için taze kullanılmaz dondurularak tüketilir.

Bileşiminde C vitamini, şekerler,  pektin, sitrik asitler ve malik , çeşitli mineraller barındırır. İskorbüt hastalığına karşıda iyi geldigi için kullanılır.

Saçları parlatıcı etkisinden dolayı şampuan yapımında ve Malezya’da güçlendirici olarak pomatlarda yer bulur.

Kaşmir vadisinde ve Himalayalar’ın doğusunda , 2100 ile 3600 metreler arasında büyür. Hindukuş dolaylarında pek çok endemik türü vardır. Bitki nemli, yarı güneşli ve güneşli toprakları sever.

Köksap 8 cm (santim) boyunda ince parçalar halinde parçalara ayırarak kurutulur. Daha küçük parçalar toz haline gelmesi saglanır.

Antik dünyada çok bilinen bir baharat türüyken bugün az bulunur. Eski Yunanlılar ve Romalılar yakıcı lezzetinden dolayıbu bitkiye pek önem göstermemişlerdir, ancak Yaşlı Plinius (23-79) onu ilaç olarak önerdikten sonra değer vermeye başlamışlardır, parfüm olarak kullanmışlar ve kimi yemeklere baharat olarak da kullanmışlardır.

Bitkinin yağ, şeker,  alkaloit, tanen gibi maddeler içerdigi için kuru kökü Çin’de, Hindistan’da halk hekimliğinde yaygın olarak tüketilmektedir.

Güçlü bir mikrop öldürücü, temizleyici, idrar söktürücü ağrı kesici, iltihap giderici, solucan düşürücü, cinsel güçlendirici, spazm çözücü, genel güçlendirici, uyarıcı, gaz ve ishal giderici, koku vericidir. Astım ve bronşik tedavisinde çok etkilidir. Bunun dışında öksürükte, ödemde, kolerada, balgamda, sindirim bozukluğunda, romatizmada, gaz sancısında, karın ağrısında, sarılıkta, cüzamda, cilt rahatsızlıklarında, hatta kanserde kullanılmasıda çok faydalıdır. Ağızdan toz  veya hamur halinde alınır. Yaralara, tümör benzeri cilt hastalıklarına merhem olarak da kullanılır.

Dikkat, uyuşturucu etki yapabilir, hekim denetimi olmadan kullanılmamalıdır!