Tere

2 Ekim 2009
800 kez görüntülendi

TereTere
Turpgiller familyasındandır. Diğer adları Tere otu, Kerdeme, Cırcır.
(Tere, Farsçadan dili-mize giren bir sözcük. Kökeni ter; tere de, “yeşillik, her türlü sebze” demek. Sativum ise “üretilen, kültürü yapılan” demek.)
20-50 cm boylarında, parçalı yapraklı, yaz aylarında küçük beyaz ya da pembe çiçekler açan, bir yıllık, otsu bir bitkidir. Anadolu’da yabani olarak bulunduğu gibi bahçelerde yetiştirilir de.
Anayurdu Asya ve Kuzey Afrika’dır.
Ilıman ortamları, yarı göige ve gölge yerleri, nemli toprakları sever. Tohumla üretilir.
Ekilmesinden ortalama sekiz hafta sonra toplanmaya hazır hale geleceği için, kışlıklar sonbaharda, baharlık ve yazlıklar mart ayında ekilir. Bitkiler arasında 20-30 cm’lik ara bulunması iyi olur. Bunun sağlanması için tohumlar ya zaten seyrek serpilir ya da çıkan çimler seyreltilir.
Genç bitkilerin dış yaprakları alınırken, yaşlıların iç-orta yaprakları alınır.
Bileşiminde potasyum, kalsiyum, fosfor, sodyum, demir gibi mineraller; A, C, E ve B grubu vitaminleri bulunur.
Yeşil yaprakların baharlı, hafif yakıcı, acı lezzeti vardır. Bu lezzet, yapraklarda bulunan uçucu yağdan ileri gelir.
Yeşil yapraklar taze saplarıyla birlikte çiğ olarak yenir, salatalara eklenir.
Halk hekimliğinde su teresi yerine kullanılır.
İştah açıcı, güçlendirici, vitamin eksikliklerini giderici, idrar artırıcı, iskorbüt iyileştirici özellikleri vardır.
Tere kurutularak toz haline getirilir, süt ya da balla karıştırılarak yenir, bunun egzama benzeri cilt hastalıklarına iyi geleceğine inanılır.
Tohumlar süt artırıcıdır.
Bunlar sütle birlikte kaynatılarak çocuk düşürmek üzere kullanılır, bu karışım ağrılı yerlere yumuşatıcı, olarak uygulanır.
Etiyopya’da tohumlardan sofralık ve yakmak için yağ elde edilir.

Sponsorlu Bağlantılar
Bu Konuyu Sosyal Medyada Paylaş

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Yukarı Çık